Herkomst:
De Thai-Ridgeback is een oud ras en een van de vier inheemse hondenrassen die Thailand rijk is. De overige rassen zijn de Thailand Dog, de Bang-Kaew Dog en de haarloze Boran Dog. In het Para gebergte in Thailand, in de provincie Uthai-Tanee, zijn in de grot Tum-Pra-Toon rotstekeningen bewaard gebleven die meer dan 3000 jaar oud zijn. Op deze tekeningen staan honden afgebeeld die veel gelijkenis vertonen met de huidige Thai-Ridgeback.

Er is een studie gehouden over de ontwikkelingen van de Dingo. Door acheologische vondsten en opgravingen is men tot de conclusie gekomen dat de ontwikkeling van de Dingo in Asië is begonnen. De eerste Dingo-achtige fossielen zijn gevonden in Ban Chiang in Noord-Oost Thailand. Later zijn er ook nog een aantal gevonden in Vietnam. Na de skeletten nauwkeurig onderzocht te hebben, heeft men kunnen nagaan dat deze fossielen verschillende genen beschikken. Namelijk die van de Aziatische wolf (Canine Lupis Pallipes), Arabische wolf (Canine lupis Araba) en genen van de huidige Dingo's die nog in Australië en Thailand voorkomen.

Door verschillende grot tekeningen heeft men nu ook de leefstijl van de mensheid samen met de wolf in die tijd kunnen vastleggen. Er zijn duidelijke veranderingen te zien hoe dat de wolf/Dingo worden ingezet tot meer huiselijkere werkzaamheden zoals het jagen, waken en het hoeden van het vee.. Men denkt ook uit deze grot tekeningen te concluderen dat de mensen in die tijd al getracht hadden om selectief te gaan fokken met deze verscheidenheid van rassen, om zo de perfecte huishond te creëren. Bij fossielen die ouder zijn is dit steeds beter terug te vinden. De revolutie tot huis hond is begonnen en door de verschillende types te combineren zien we nu ook zeer uiteenlopende variaties binnen de Thai-Ridgback.

Helaas kunnen we niet precies zeggen in welke periode de Thai Ridgeback is uitgegroeid van wolf tot nu, want de plaats van afstamming is niet precies waar te nemen. Dit type hond is namelijk niet alleen in Thailand gevonden, maar ook in Vietnam(op het eiland Phu Quoc),Cambodja (Kamphuchea) en Indonesië. Later is er zelfs de naam Phu Quoc Dog ontstaan. Deze hond die veel eigenschappen draagt van de Thai Ridgeback werd eerstgezien op het eiland Phu Quoc. De Phu Quoc is gezien met en zonder ridge, tevens ziet hij er op verschillende manieren uit qua hoogte/breedte/vacht. Het enige wat echt steeds terug komt is de kop met spitste snuit,staande oren en de staart die omhoog gedragen wordt.

We mogen dus wel zeggen dat de Thai-ridgeback wellicht een echte wolf eigenschap in zich heeft. Men gaat er van uit dat de Thai-Ridgeback zijn oorsprong vind in Oost-Thailand. De Thai-Ridgeback werd ingezet als jachthond op klein wild in de ruige, bosrijke omgeving en heeft eeuwenlang geleefd in afgelegen gebied zonder veel invloeden van buitenaf. Hierdoor is het oorspronkelijke type goed bewaard gebleven. De honden daar kwamen immers niet in aanraking met andere typen honden waarmee zij konden paren. De Thai-Ridgeback is daarom heel lang zuiver gefokt.

Werk:
De Thai-Ridgeback was in eerste instantie dus een jachthond. Hij joeg met name op klein haarwild als konijnen, maar werd ook ingezet op groter wild als herten. Men had hiervoor een hond nodig die zeer behendig en snel was. Hoewel hij goede ogen heeft, jaagt hij toch voornamelijk met zijn neus. Naast zijn werk als jachthond, was hij ook een voortreflijke waker. Zijn taak was het om de boerderij, die de hele dag verlaten was, te beschermen. Dit deed hij met verve. Zoals met veel gebruikshonden het geval is, kwam pas relatief laat de behoefte om de Thai Ridgeback als ras te erkennen. De hond moest werken voor de kost en hoe hij eruit zag, was van ondergeschikte belang. De kynologische interesse kwam pas laat op gang en pas in de jaren zestig van de vorige eeuw werden er tentoonstellingen georganiseerd, waar men ook de Thai Ridgeback ging showen. In 1975 nam men het initiatief tot registratie bij de Dog Association of Thailand (DAT). Toch bleef de fokkerij van de Thai Ridgeback op een laag pitje staan. Niet in het minst door de slechte bereikbaarheid, waardoor het eenvoudigweg niet mogelijk was om de juiste reu en teef bij elkaar te krijgen. Het duurde nog tot eind jaren tachtig voordat de fokkerij een intensiever karakter zou krijgen. In 1993 volgde erkenning van de FCI. Overigens wijkt de FCI-standaard op verschillende punten af van de Thaise standaard.

Wetenschappers in Thailand gaan ervan uit dat de Thai Ridgeback verwant is aan de Phu-Quoc uit Vietnam en de Chinese Shar-Pei. Maar dit blijft echter altijd niet definitief, en nadere onderzoeken zijn nog steeds tot op de dag van vandaag ingezet.

Nederland:
Oktober 1991 ging dhr. R. Mersmann, fokker van Rhodesian Ridgebacks, naar Vietnam. Hij had in het "Toepoels" Encyclopedie gelezen dat er in dat land ook een hondenras bestond met een pronkrug en zo ging hij op zoek naar de Phu-Quoc hond. Volgens een kennis van hem zouden er ook in Thailand honden van dit type rondlopen. Dhr. Mersmann besloot dan ook in beide landen eens een kijkje te nemen.

In eerste instantie was het voor hem een enorme cultuurshok om te zien hoe de honden in Thailand gehouden werden. De honden werden niet echt op de manier gehouden zoals wij dat gewend zijn, maar desondanks besloot hij toch een pup mee naar Nederland terug te nemen. Zo kwam de blauwe reu Hintza, de pup met de mooiste ridge, als eerste Thai Ridgeback naar Europa. Enkele maanden later importeerde hij een tweede hondje, de teef Kabusha. Deze twee honden zouden de basis vormen van het ras in Nederland.

Na erkenning van de Thai Ridgeback door de FCI in 1993 konden de honden geregistreerd worden bij de Raad van Beheer. Momenteel zijn er nog maar weinig fokkers die zich bezighouden met het ras. Er zijn ongeveer 80 Thai Ridgebacks in Nederland, waarvan iets minder dan de helft ook Nederlands gefokt is. De kwaliteit is prima. Er loopt vanuit Thailand zelfs al een aanvraag voor een Nederlandse Thai Ridgeback. En dat is zeker een compliment. Sinds 2004 is er ook een rasvereniging opgericht, die de belangen van het ras behartigd. Deze wordt de Thai Ridgeback Club Nederland genoemd.

Deze informatie is gehaald uit: Onze Hond juni 2003 en The Dingo: in Australia and Asia van Laurie Corbett(cop. 1995)